Kijken naar de horizon

Van Crosby Beach naar het KMSKA: wat Antony Gormley me leerde over ruimte voor nieuwe perspectieven

Een maand geleden stond ik op het strand van Crosby Beach, net buiten Liverpool. Tussen de wind, het getij en de uitgestrekte horizon keek ik samen met honderd ijzeren figuren van Antony Gormley uit over de Ierse Zee.

Het kunstwerk Another Place bestaat uit honderd levensgrote gietijzeren figuren, gebaseerd op het lichaam van de kunstenaar zelf. Ze staan verspreid over het strand en kijken allemaal richting horizon. Sommige verdwijnen bij vloed bijna volledig onder water, andere lijken onverstoorbaar stand te houden tegen de elementen.

Mijn bezoek maakte deel uit van een inspiratietweedaagse die ik koppelde aan een prospectiereis naar het Yorkshire Sculpture Park. Een plek waar kunst, landschap en verbeelding naadloos in elkaar overvloeien.

Vorige week kwam die ervaring onverwacht opnieuw binnen tijdens mijn bezoek aan het KMSKA. Daar loopt momenteel Geestgrond, de grootste solotentoonstelling van Antony Gormley ooit op het Europese vasteland. In deze tentoonstelling gaat zijn werk letterlijk en figuurlijk in dialoog met het museumgebouw en de collectie.

Wat me raakt in het werk van Gormley is dat het zelden alleen over sculpturen gaat. Zijn figuren zijn geen portretten. Ze zijn een uitnodiging.

Een uitnodiging om stil te staan bij onze plaats in de wereld.

Bij de relatie tussen mens, ruimte en omgeving.

Bij de vraag hoe we ons verhouden tot verandering.

Dat laatste resoneert sterk met mijn eigen werk. De voorbije jaren mocht ik bouwen aan leerecosystemen, innovatieprojecten, creatieve samenwerkingen en publiek-private partnerschappen. Steeds opnieuw draait het om hetzelfde: mensen in beweging brengen en nieuwe verbindingen mogelijk maken.

Misschien is dat ook waarom de honderd figuren op Crosby Beach me zijn bijgebleven. Ze kijken niet achterom. Ze kijken vooruit. Naar wat komt. Naar mogelijkheden die nog niet zichtbaar zijn.

Vandaag sluit ik een bijzonder hoofdstuk af met het project rond leerecosystemen in Pelt. Een traject waar ik met veel trots op terugkijk. Tegelijk ontstaat er opnieuw ruimte voor nieuwe ontmoetingen, nieuwe ideeën en nieuwe uitdagingen.

En zoals de figuren van Gormley blijf ik nieuwsgierig kijken naar wat er achter de horizon ligt.

Wil je kennismaken? Graag.